Poeto wierszokleto
Wiersz biały jest specyficzną formą wiersza. Nie ma ani znaków interpunkcyjnych, ani nie posiada też rymów. Ważna jest rytmika. I co z tego, nie potrzebują. De facto nie ważna jest forma ekspresji, kluczowy jest przekaz jaki ze sobą niosą. Ich analiza jest jednakowo łatwa jak poezji tradycyjnej. Zależy to od autora. A ci potrafią w ten sposób przekazać osobiste koncepcje i pragnienia. Nam zostaje wyłącznie delektować sie ich twórczością, którą tak pieczołowicie właściwie każdy poeta tak pielęgnuje.
Nie wiem ilu twórców uważa się za wybitnych autorów, a ilu tak zwanych autorów za prawdziwych twórców. Jedno jest pewne. Zostaliśmy obdarowani duszą. Czy w siebie zbyt wierzymy, czy nawet przeciwnie to wszystko jest nieistotne. Istotna jest siła, istotne jest usilne pielęgnowanie własnego celu w brew wszystkiemu. Będąc w czymś dobrym albo beznadziejnym, przeskoczysz góry jeśli nie zaprzestaniesz. Tak teraz jest z nami poetami wierszokletami.
“Jej niczym piękno włosy”
cicha niczym dłonie twarz leży przed nimi
to niecierpliwe jak wstyd ciało po nieuchwytnym pięknie rozbiera
słodkii oddech wstydliwie rozbiera dotyk
dotyk słodkia uwielbia na cichych ciałach